• Article about Lounge Restaurant Friends in Felderhof Magazine

    Rik Felderhof about lounge restaurant Friends

    Rik Felderhof acerca lounge restaurant Friends

     

    Sometimes you meet them, people that shine with fire and passion in their eyes …

    By Rik Felderhof | Felderhof Magazine

    Tired of strolling along the promenade of Playa de Aro on the Costa Brava, I sat down in one of the inviting chairs of what turned out to be the best restaurant by the sea. ‘Friends’ was written with colorful letters on the facade. Before I knew it she was standing next to me. “Hi, I’m Claudia, How can I help you ..”. I looked in a pair of sparkling eyes, who dwelt in a candid face. So, that was something different then; “My colleagues will be with you”, and before I knew it, Claudia came with a cool draft beer. It was after five after all.

    When I asked her how she ended up here as a Dutch, she crouched next to my table and began to rattle … “I was a hairdresser in The Hague when I met Edwin and I fell head over heels in love! He was a civil servant and it clicked right away … now he is tending the bar “and she pointed in that direction. “We both dreamed of a restaurant. We went to Greece, but there were so many administrative snags, that wasn’t going to happen.”

    I had often been on vacation here, so we decided to try Spain. We arrived here after a long search at the Costa Brava right. At first I said no, I didn’t like it here at all. Edwin’s response was “Don’t be so negative,” let’s at least take a look at around. So we did, we went to a broker who pulled a crumpled piece of paper out of a box and said; “Maybe this is something for you.” It had to be on the boulevard for us, and according to the broker it was… “Just a moment, sir, I need to help a customer first.” I was surprised by her charm, that she had not only for me (silly me) but of course for all her clients. There was Claudia again and rattled on. “The restaurant looked like hell” she continued, “We still have the pictures”. The previous owner wanted al lot off goodwill. Then I called my parents and said, we face a decision and want your opinion! “You have to come right away.” Then we all together, considered, weighed, and finally decided “We’ll make one offer and that’s it.” I talk big, but when it came to it I said to Edwin, you de the negotiations, I’ll sit in the bar! … We had a tight budget and more than that we just couldn’t afford. We had saved for years living in a small two rooms wimpy apartment! Edwin comes back and I asked; “AND? ..” “…. And?” Well … he says, it’s not enough, the seller has rejected the offer. So I ask; “How much does he want for it?” And he replied: “500 euro’s more then our offer.” I got really pissed “did you let it bounce off 500 …?” Yes, you told me, not a penny more then our budget …? I was furious and shouted: “You’re an ass ..”! I could kill him. Off course he was kidding, but I have been angry for a while as you can certainly understand. We totally rebuild the restaurant. Just a few days after we werde finished, it started to storm, the worst storm in 25 years. The waves of the Mediterranean Sea literally flooded the basement off the restaurant. I felt like crying, we had to start all over again. After that the Police came to our restaurant telling us that our papers and licenses were not in order and that they were closing us down… Right in front of our guests. As it turned out, it was all jealousy from fellow catering businesses who begrudged our success.

    Claudia her eyes are full of fire and enthusiasm …. “do you want another beer? ..” “Sure” and it wouldn’t be the last beer… I also trapped a bite to eat, because the food that was served at the table next to me looked so good, I could not resist temptation. Enjoying the delicious cuisine and a bit of Claudia naturally as she made her way among the crowded tables and serving all guests with a friendly word in any language. Oh boy, what a passion and energy, and what a look. I also wanted t have a chat with Edwin so I took my coffee at the bar… An espresso with a delicious Dom Benedictine Liqueur.

    Quiet and calm Edwin poured the drinks even thou it was rush hour at Friends. He was the type of guy that just kept calm and going. “How did you get here so as Dutchman” I asked through my nose. He looked at me intently, stopped by rinsing the glass and said; “That’s quite a story man …”. “Look, I was an official in the ministry in The Hague, and one day met Claudia, I look into those eyes and fell in love. She was a hairdresser, and before I knew it we were together in small two rooms apartment in the Hague. “And you had a dream,” I interrupted him again …. he looked at me intently … “You’ve already spoken with Claudia,” I nodded and he continued his barwerk. That’s it, I thought, a dream, a dream you must have one and follow it. Work hard and it wil come true…

    I sipped my cordial and enjoyed their success.

    Rik Felderhof

  • Artikel over Lounge Restaurant Friends in Felderhof Magazine

    Rik Felderhof about lounge restaurant Friends

    Rik Felderhof acerca lounge restaurant Friends

     

    Soms kom je ze tegen, van die mensen waar het enthousiasme vanaf straalt, met vuur en passie in hun ogen…

    Door Rik Felderhof | Felderhof Magazine

    Moe geslenterd langs de boulevard van Platja D’aro aan de Costa Brava, liet ik me zakken in één van de uitnodigende stoelen van het eerste en naar bleek later het beste restaurantje aan zee. ‘Friends’  stond er met kleurrijke letters op de gevel. Voor ik het wist stond ze naast me. “Hallo, ik ben Claudia, wat wil je drinken..”. ik keek in een paar sprankelende ogen, die huisden in een openhartig gezicht. Zo, dat was weer eens iets anders dan;  “M’n collega komt zo bij u “ en voor ik het wist kwam Claudia met een koel tapbiertje, want het was tenslotte al na vijven.

    Op de vraag, hoe ze als Nederlandse hier zo terecht was gekomen, hurkte ze naast mijn tafeltje neer en begon te ratelen…”Ik was kapster in Den Haag toen ik Edwin leerde kennen en was gelijk tot over mijn oren! Hij was ambtenaar en het klikte gelijk…hij doet nu de bar” en ze wees in die richting. “We droomden alle twee van een eigen restaurant. Wij naar Griekenland maar daar zaten zoveel administratieve haken en ogen aan dat we tegen elkaar zeiden, ‘dat gaan we dus mooi niet doen’.

    Ik was vaak op vakantie geweest, dus wij hup naar Spanje en kwamen na lang zoeken hier in de Costa Brava terecht. In eerste instantie zei ik gelijk nee, hier wil ik niet zitten want ik vond het helemaal niks. Edwin zijn reactie was ’Doe toch niet altijd zo negatief’, laten we tenminste even kijken bij een makelaar. Zo gezegd zo gedaan, wij naar een makelaar en die haalde een verfrommeld papiertje uit een doos en zei; “Misschien is dit iets voor jullie”. Het moest voor ons wel aan de boulevard zijn en dat was het volgens de makelaar.  “Even wachten meneer, eerst klantje weghelpen”. Ik verwonderde me over haar charme die ze niet alleen voor mij (naïef dat ik ben) maar natuurlijk voor al de clientèle ten toon spreidde en hup daar was Claudia weer en ratelde verder’. “De zaak zag er niet uit” vervolgde ze, “We hebben nog foto’s van toen “en “de vorige eigenaar wilde goodwill en een oprotpremie. Toen heb ik mijn ouders gebeld en gezegd, we staan voor een beslissing en willen jullie mening! “jullie moeten NU komen”. Vervolgens met z’n allen gekeken, gewikt, gewogen en gezegd tegen elkaar “dit gaan we bieden en klaar”. Ik heb een grote bek, maar toen het op zaken doen aankwam zei ik tegen Edwin, doe jij de onderhandeling maar, ik zit in de bar…! We hadden een budget en meer dan dat konden we gewoon niet betalen. Jaren gespaard en in 2 lullige kamertjes gewoond, dit is het bedrag en That’s It! Komt Edwin terug en ik zeg; “EN?..” “….En?” Nou, zegt ie…het gaat niet door, de verkoper heeft het bod afgewezen. Dus ik vraag; “hoeveel scheelde het?” waarop hij doodleuk zegt: “op 500 euro na heb ik het laten afketsen..” Ik helemaal door het dolle: “heb je het laten afketsen op 500 euro…?” Ja, jij had toch gezegd, dit is het bedrag en niet meer…? Woest was ik en riep: “je bent en blijft een ambtenaar..”! ik kon hem wel wat doen. Bleek het later een geintje. Ik ben nog wel een tijdje kwaad geweest maar dat begrijp je zeker wel. Wij verbouwen en al onze centjes erin gestoken. Zijn we net klaar begint het te stormen en komt er echt ontzettend noodweer wat in 25 jaar niet zo heftig was. De golven van de Middellandse zee spoelden letterlijk zo bij ons de zaak in. Hadden wij weer, ik kon wel janken. Ook gedaan hoor trouwens. Wij konden echt weer van voren af aan beginnen. Dat was de natuurlijke tegenstand, maar er was ook andere tegenwerking. De Politie die kwam doodleuk dat onze papieren niet in orde waren en de vergunningen niet klopte en dat ze de zaak gingen sluiten, nou dan ben je niet blij kan ik je verzekeren hoor. Gewoon waar alle gasten bij zijn die dan ook denken ja wat is dat nou en er zal wel wat aan de hand zijn. Achteraf bleek dat het allemaal jaloezie was van collega horecazaken die je succes misgunnen. Ze konden ons uiteindelijk niks maken en alles was in orde en we konden gaan knallen. Claudia haar ogen weer vol vuur en enthousiasme….”wil je nog een biertje..?” Nou dat wilde ik wel en er volgden nog een aantal en ik bleek vervolgens ook eten, want de gerechten die langskwamen voor de aangrenzende tafeltjes zagen er zo aantrekkelijk uit, dat ik de verleiding niet kon weerstaan.  Genietend van de verrukkelijke keuken en een beetje van Claudia natuurlijk die als een dartelend veulen tussen de volle tafels heen en weer sprong en voor alle gasten een vriendelijk woord in alle talen die ze maar dacht te beheersen. Tjonge jonge wat een passie en energie en wat een uitstraling. Koffie ga ik aan de bar drinken dacht ik na de heerlijke maaltijd. Toch ook nog even met Edwin babbelen….Het werd uiteindelijk een espressootje met een overheerlijke Dom Benedictine Likeur.

    Rustig en kalm schonk Edwin de drankjes in terwijl het toch spitsuur was in ‘Friends’ echt een type dat zich niet gek laat maken. “Hoe ben je als Nederlander hier zo verzeild geraakt” vroeg ik langs m’n neus weg. Hij keek me doordringend aan, stopte met spoelen van de glazen en zei; “dat is een heel verhaal man..”. “Kijk, ik was ambtenaar bij het ministerie in Den Haag en op een dag kom ik Claudia tegen, ik kijk in die ogen van d’r en was op slag verliefd. Zij was kapster en voor ik het wist zaten we samen op twee kleine kamertjes in Den Haag. “en jullie hadden een droom” onderbrak ik hem….weer keek hij me doordringend aan… “Je hebt Claudia gesproken”, ik knikte bevestigend en hij ging door met zijn barwerk. Dat is het dacht ik, een droom, een droom moet je hebben en hem verwezenlijken. Dan lukt alles en daar is Friends het levende bewijs van…

    Ik nipte van mijn likeurtje en genoot van hun succes.

    Rik Felderhof

  • Artículo sobre Friends Restaurant Lounge en Felderhof Revista

    Rik Felderhof about lounge restaurant Friends

    Rik Felderhof acerca lounge restaurant Friends

     

    A veces te encuentras ellos, de esas personas, donde el entusiasmo irradia con fuego y pasión en sus ojos …

    Por Rik Felderhof | Felderhof Revista

    Cansado paseaban por el paseo marítimo de Playa de Aro, en la Costa Brava, yo me decepcioné en una de las acogedoras sillas de la primera y resultó el mejor restaurante junto al mar. ‘Amigos’ fue escrito con letras de colores en la fachada. Antes de darme cuenta que estaba de pie a mi lado. “Hola, soy Claudia, ¿qué es lo que usted bebe ..”. Me miré en un par de ojos brillantes, que habitaban en un rostro cándido. Por lo tanto, eso era algo diferente, entonces; “Mis colegas estarán contigo”, y antes de que yo sabía que Claudia llegó con una cerveza fría porque era después de todo, después de las cinco.

    Cuando se le preguntó cómo había terminado como el neerlandés como aquí, se agachó al lado de mi mesa y empezó a recitar … “Yo era un peluquero en La Haya cuando conocí a Edwin y era similar a mis oídos! Él era un funcionario público y que hace clic derecha … ahora que está haciendo el bar “y señaló en esa dirección. “Todos soñamos con un restaurante de dos sitios. Fuimos a Grecia, pero había tantas trabas administrativas que dijimos el uno al otro, “que vamos a hacer tan hermoso.”

    Yo había estado muchas veces en vacaciones, así que saltar a España y llegó aquí después de una larga búsqueda en la derecha Costa Brava. Al principio dije que no igual aquí, yo no quiero sentarme porque yo no hice nada. La respuesta de Edwin fue “No seas tan negativo,” vamos a por lo menos echar un vistazo a un corredor. Así lo hicimos, nos fuimos a un corredor que sacó un trozo de papel arrugado de una caja y le dijo; “Tal vez esto es algo para ti.” Tenía que hacer por nosotros en el bulevar, y que era según el broker. “Espere, señor, primero aborto klantje de uno.” Me maravillé de su encanto que no sólo para mí (que soy ingenua), pero por supuesto se extendió a todos los clientes que se exhiben y zas había Claudia otra vez y parloteando. “El caso no se veía”, continuó, “Tenemos fotos de cuando” y “dueño anterior quería buena voluntad y oprotpremie. Luego llamé a mis padres y les dije, nos enfrentamos a una decisión y queremos su opinión! “Ahora que han llegado.” Luego miró todos juntos, considerado, sopesado, y dijimos el uno al otro “que vamos a ofrecer y listo.” Tengo una boca grande, pero cuando se trataba de hacer las cosas que le dije a Edwin, ¿sabes las negociaciones, pero, me siento en el bar! … Teníamos un presupuesto y más de que no podíamos permitir. Años salvó y vivió en dos pequeñas salas de Wimpy, esta es la cantidad y eso es todo! Edwin regresa y me dice; “Y? ..” “…. ¿Y?” Bueno … él dice que no va a través, el vendedor ha rechazado la oferta. Así que les pido; “¿Cuántas le pega?” ¿Qué le dice fríamente “€ 500 después de hacerla rebotar ..” Estoy muy emocionado “, dejaste que rebotar en 500 …?” Sí, tú le dijiste esto, la cantidad y no más …? Yo estaba furioso y gritó: “No eres más que un sirviente ..”! que podía hacer él algunos. Probada tarde bromeando. He estado enojado por un tiempo todavía, pero desde luego entender. Crecemos todos nuestros centavos y ponemos en él. ¿Nos acabamos de terminar que empieza a asaltar y es realmente un clima muy severo que no era tan malo en 25 años. Las olas del mar Mediterráneo, literalmente inundados con nosotros en la materia. Habíamos otra vez, pude llorar. De todos modos. Hecho aunque Realmente podríamos empezar de nuevo desde cero. Esa fue la oposición natural, pero también había otra obstrucción. Los policías que vinieron con suavidad que nuestros papeles no estaban en orden y las licencias no era correcto y que lo estaban cerrando el caso, bueno, entonces usted no está satisfecho le puedo asegurar sin embargo. Justo donde todos los huéspedes serán realmente algo que hacer. Alrededor quien también piensa así, ¿qué diablos es eso, y no Resultó que se trataba de celos de las empresas de catering compañeros que envidio su éxito. Ellos podrían eventualmente nos hacen nada y todo estaba bien y podíamos ir pop. Claudia con los ojos llenos de fuego y entusiasmo …. “¿Quieres otra cerveza? ..” Bueno, yo quería, y fue seguido por un número y luego también me comí porque la comida que llegó a las mesas vecinas parecía tan atractivo, no pude resistir la tentación. Disfrutar de la cocina deliciosa y un poco de Claudia naturalmente como un potro retozando entre las mesas atestadas y saltar hacia atrás y adelante para todos los huéspedes una palabra amable en cualquier idioma, pero se las arreglaron. ¡Madre mía, qué pasión y energía, y lo que una mirada. Café Estoy bebiendo en el bar, pensé después de la deliciosa comida. Sin embargo, demasiado pequeña charla con Edwin …. Fue finalmente un café con un delicioso Dom Benedictine Licor.

    Silencioso y tranquilo Edwin vierte las bebidas, mientras que en la hora punta estaba todavía en “Friends” en realidad un tipo que no permite hacer loco. “¿Cómo has llegado hasta aquí con el fin de Dutchman” Le pregunté por mi nariz. Me miró fijamente, se detuvo enjuagando el vaso y dijo; “Eso es un hombre de la historia ..”. “Mira, yo era un funcionario en el ministerio en La Haya, y un día me vengo de Claudia, te miro a los ojos de los de ella y me enamoré. Ella era una peluquería, y antes de darme cuenta que estábamos juntos en dos pequeñas habitaciones en la Haya. “Y usted tuvo un sueño”, le interrumpí de nuevo …. me miró fijamente … “Usted ha dicho Claudia,” Asentí con la cabeza y continuó su barwerk. Eso es todo, pensé, un sueño, un sueño que debe tener y ponerlo en práctica. Entonces todo funciona y existe Amigos prueba viviente …

    Tomé un sorbo de mi cordial y disfrutamos de su éxito.

    Rik Felderhof

No Comments to "Artículo sobre Friends Restaurant Lounge en Felderhof Revista"